Podobne książki i autorzy
Jeśli spodobał Ci się Newton i chcesz czytać dalej, zebrałem tu kilka pokrewnych lektur. Od razu zaznaczę jedno: to różni autorzy, o różnym podejściu i różnej rzetelności. Nie jest to jedno i to samo co Newton. Każdy z nich pracował inaczej, czasem stawiał inne pytania, czasem dochodził do innych wniosków. Traktuję ich raczej jak sąsiadów tego samego tematu niż jak kontynuatorów tej samej metody.
Jeśli chcesz zobaczyć, jak to wygląda u samego Newtona, najlepiej zacząć od jego książek, a temat stanu między wcieleniami opisałem osobno na stronie o świecie dusz.
Brian Weiss - "Wiele wcieleń, wielu mistrzów"
Brian Weiss to psychiatra ze Stanów Zjednoczonych. Jego najbardziej znana książka to "Wiele wcieleń, wielu mistrzów" (w oryginale "Many Lives, Many Masters", wydana w 1988 roku). Weiss opisuje w niej, jak podczas terapii jednej z pacjentek zaczęły pojawiać się wspomnienia, które wyglądały na relacje z wcześniejszych wcieleń. To go zaskoczyło, bo nie tego szukał. Główna różnica względem Newtona jest taka, że Weiss skupia się na przeszłych wcieleniach i na tym, jak praca z nimi pomaga pacjentowi w terapii tu i teraz. Newton poszedł krok dalej i zajął się tym, co dzieje się pomiędzy tymi wcieleniami. To dobry punkt wyjścia, jeśli chcesz najpierw zrozumieć samą regresję do dawnych żywotów.
Raymond Moody - "Życie po życiu"
Raymond Moody napisał "Życie po życiu" (w oryginale "Life After Life", 1975). To była jedna z pierwszych głośnych książek, które zebrały i uporządkowały opowieści ludzi o doświadczeniach z pogranicza śmierci. Chodzi o osoby, które były bardzo blisko śmierci albo zostały odratowane, i potem opisywały podobne wrażenia: poczucie spokoju, przechodzenie przez coś w rodzaju tunelu, spotkanie ze światłem czy z bliskimi. Moody nie zajmował się hipnozą ani wcieleniami. Jego temat jest inny, ale bliski, bo też dotyka pytania, co jest po tej stronie życia. Wspominam o nim, bo wielu czytelników Newtona sięga potem właśnie po Moody'ego, żeby porównać obie perspektywy.
Dolores Cannon
Dolores Cannon była autorką i hipnoterapeutką, która z czasem rozwinęła własną metodę pracy z regresją. Nazwała ją QHHT, czyli w skrócie technika hipnozy nastawiona na uzdrawianie. Cannon opisywała bardzo dużo różnych relacji swoich klientów, czasem sięgających naprawdę daleko. Jej podejście bywa śmielsze i bardziej rozbudowane niż u Newtona, wchodzi też w wątki, których Newton nie poruszał. Dlatego warto czytać ją z otwartą, ale i spokojną głową, jako osobną propozycję, a nie jako to samo co Newton innymi słowami.
Robert Schwartz
Robert Schwartz pisze o tak zwanym planie duszy. To pomysł, że jeszcze przed narodzinami dusza w jakimś sensie wybiera pewne rzeczy w nadchodzącym życiu, także te trudne, żeby się przez nie czegoś nauczyć. Widać tu punkt styczny z Newtonem, bo u niego też pojawia się myśl o przygotowaniu i wyborze kolejnego życia przed przyjściem na świat. Schwartz rozwija to na swój sposób i buduje wokół tego całą opowieść o sensie tego, co nas spotyka. Jeśli spodobał Ci się u Newtona wątek planowania życia, to jest to naturalna dalsza lektura.
Chcę być tu uczciwy. To wszystko są tematy z pogranicza, oparte na subiektywnych relacjach ludzi i na tym, co czuli w czasie sesji albo w chwili bliskiej śmierci. To nie są dowody naukowe i żadna z tych książek niczego nie leczy. Podchodź do nich jak do zapisu ludzkich przeżyć i przemyśleń, a nie jak do podręcznika z pewnymi faktami.
Jeśli wolisz najpierw wrócić do źródła, zajrzyj do książek samego Newtona.
Ostatnia aktualizacja: 7 lipca 2026.